"پاکستان به باور من اقداماتش را با این تفکر آغاز کرده بود که طالبان زیر نفوذ زیاد آنها قرار دارند و میتواند طالبان را ترغیب کند تا خود را با نظام سیاسی جهان عیار کنند و در پیوند با حقوق بشر و حقوق زنان برخورد آزادتر داشته باشند."به گفته او حد اقل چهار پنج کشور از جمله پاکستان، ایران، روسیه، چین و قطر خیلی علاقمند بودند تا طالبان را بلافاصله به رسمیت بشناسند. اما آنچه در نشستهای مسکو و تهران دیده شد نشان میدهد که این موضع این کشورها در قبال طالبان در حال بازگشت به عقب است."آنها فهمیده اند که شناخت رسمی طالبان در وضعیت کنونی که سازشهای لازم را نکرده است، احمقانه و سادهلوحانه خواهد بود. "احمد رشید میگوید: همه کشورهای همسایه افغانستان که خواهان شناخت فوری رژیم طالبان بودند خود جنگجویان و افراطگرایانی دارند که از طالبان انگیزه میگیرند و در همسویی با آن عمل میکنند.تحریک طالبان پاکستان در پاکستان، در آسیای میانه، گروههای مختلف ازبک و تاجیک را داریم. در ایران هم گروههای سنی و بلوچ هستند که در برابر حکومت شیعه میجنگند.روشن است که اولین خواست جامعه بین المللی این است که افراطیون باید نابود شوند یا چارهای برای آنها سنجیده شود، به زندان انداخته شوند یا حتی کشته شوند. اما پس از دو ماه طالبان تا به حال درین راه هیچ گامی برنداشته است.طالبان حتی برای رسیدگی به (مشکل) گروه داعش هم قدمی برنداشته است. داعش که نه تنها برای کشورهای همسایه بلکه برای خود طالبان هم تهدید بزرگ است، این یک مسله است. یک تناقض است که ما تا به حال در این راستا از طالبان شاهد کدام سیاستی برای سرکوبی و یا مجبور ساختن این گروه نبوده ایم تا آنها را برای پایان اقدامات افراط گرایانه یا تسلیم به خود طالب